Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Είναι η βαρβαρότητα

Ήρθαν ντυμένοι «φίλοι»
Αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών
την πάσα Υποταγή και δύναμη
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινήσει παιχνίδι
ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.

 Έστησαν και θεμέλιωσαν
 στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
                                                     πύργους κραταιούς κι επαύλεις
                                                     ξύλα κι άλλα πλεούμενα
                                                     τους Νόμους τους, θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα
                                                     στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
                                                     Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

                                                    Ούτε καν ένα χνάρι Θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε
                                                    Ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά δεν είπε να πάρει.

                                                    Έφτασαν  ντυμένοι «φίλοι»
                                                    αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
                                                    τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
                                                    Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
                                                    παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

                                                    Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
                                                    μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
                                                    Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.                                                                                                                                                                     Οδυσσέας Ελύτης

Είναι η βαρβαρότητα


«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να'ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας


[Από τη συνέντευξη Τύπου του Οδυσσέα Ελύτη, που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του έλληνα ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.]